ช่วงนี้เซ็งมั๊กๆ เพราะไปออกกะลังกายไม่ได้เลย อืมม ลืมอัพเดทไป

ตอนนี้ ตาซ้ายของผมมองไม่เห็นน่ะครับ แบบบอดไปครึ่งนึง เพราะหลอดรับภาพเสีย

อย่าขำ อย่าขำ จิงๆนะ ไม่ได้โม้ เพราะไม่ใช่สมรักษ์

หมอเลยห้ามออกกำลังกาย รึใช้สายตา เพราะมองไม่เหนน่ะ

คืนนี้เลยน่าเบื่อมากๆ หลังจากที่เมื่อคืนวาน ไอ้เจ้าราหูมันมาอมจันทร์แสนงามซะเกอบเกลี้ยง

คืนนี้อาหารเย็นที่บ้านไม่มี เพราะ พ่อกะแม่ไปต่างจังหวัด คงกลับดึก กับข้าวก็หมดอีก

ผมเลยรวบรวมความมั่นใจของชีวิตในการขับรถ ไปหาไรกินที่ ที่ไหนดีล่ะ

3 ทุ่มแบบนี้ร้านข้าวปิดเกือบเกลี้ยง ผมเลยเลือกเอาแถวๆ ตลาดโต้รุ่งล่ะกัน

ร้านที่ผมทานนี่เกือบปิดร้านแล้วอะ แต่อร่อยนะ

เฮียแก่ๆแต่มาดกวนทีนเป็นกุ๊ก

ผมก็นั่งทานจนเรียบร้อย กำลังคิดว่าจะกินไรต่อดีอะ เพราะกระเพาะยังแฟ่บอยู่เล้ย

เดชะกรรม รถเข็นขายของหวานผ่านมาพอดีเลย

เจ้านี้นานมากๆแล้วอะ ผมกินมาก็ประมาณ 15 ปีได้แล้วมั้ง

แต่ตอนหลังไม่ได้กินนานมากเลย เพราะไปเรียนที่อื่น

อีกอย่างร้านเค้าก็ย้ายแล้ว อ๋อ มาเข้าใจวันนี้เอง ว่ามาเปิดเป็นรถขาย

ไม่ใช่รถเข็นนะครับ พ่วงด้วยมอเตอร์ไซด์ ดูดีเชี๊ยะ

เจ๊เค้าขายหลายอย่างนะครับ มี โอนีแป๊ะก๊วย โบเกี๊ยะ เต้าทึงจั๊มบ๊ะ โอ๊ยอีกเยอะ

ผมเลยสั่งเต้าทึงเย็นมากิน เจ๊เค้าเลยถามผมว่า ยังกินเหมือนเดิมเลยนะ

แหนะจำผมได้ด้วย ซึ้งจังผมไม่ได้กินมา 6 ปีได้แล้วมั้ง ยังจำได้อีก

เจ้านี้ขายดีมาก พอเค้าจอดรถนะครับ คนสั่งเพียบเลย

ผมยังนึกชมเจ๊เค้าอยู่นะครับ ว่า รักในอาชีพดี

คือขายมานานมากแล้ว ก็ยังไม่เปลี่ยนอาชีพ

คือเค้ารักในการประกอบอาชีพ รักในสิ่งที่เค้าทำนะครับ

เอ่อ...ผมมานึกๆดูนะครับ ว่า ถ้าผมเปลี่ยนอาชีพนี่นะครับเป็นความรัก

มันจะยังคงมั่น ไม่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ได้เหมือนกันรึเปล่า

นั่นสิ....