วันนี้ตื่นขึ้นมา ท้องฟ้าช่างหม่นเป็นใจยิ่งนัก ฝนยังคงตกโปรยปราย เบาๆแต่สม่ำเสมอเหมือนคอยตอกย้ำอะไรบางอย่างกะผม  ต้องออกไปนอกบ้านแล้วสิ ร่มละ ร่มคันเก่งของผม ร่มบางใส ที่บ่อยครั้งผมไม่ชอบพกไปเพราะเป็นร่มขนาดค่อนข้างใหญ่ พับเล็กๆไม่ค่อยได้ บางที่ผมคิดจะทิ้งมันไปก็หลายทีแล้วสิแต่มันยังคงทนไม่หายไปไหนเลย แต่ เอ๊ วันนี้ร่มบางใสคันนี้หายไปไหนนี่ หา หา หา หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จนแม่บ้านมาบอกผมว่าเค้าเอาไปเก็บไว้ที่เก็บของหลังบ้าน ผมเลยต้องตากฝนไปควานหามัน แต่มันคงถูกทิ้งไว้นานแล้วสิ ใบบางๆใสๆของมันมีคราบสนิมก็บุกรุกอาณานิคมของมันเยอะเลย แต่ผมก็ยังกางมันออกไปข้างนอกนะ ไม่แคร์สายตาใครที่มองว่ามันเก่าไป รึ สนิมดูสกปรกจังเลย

                                 จนตอนเที่ยงฝนยังคงตกแบบเบาๆสม่ำเสมอไม่แคร์สังคมเท่าไหร่เช่นเดิม ผมได้ฟังข่าวที่ไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรเลยจากเพื่อนสนิทของผม เพื่อนคนนี้ผมสนิทมากมาย พอฟังแล้วผมหดหู่จังเลย  ผมมีคำถามเกิดขึ้นมาให้รอยหยักที่ตื้นในสมองของผมได้ตระหนักขึ้นมาเลยนะว่า นี่ผมเป็นอะไรไปนี่ ทำไมเพื่อนสนิทผมคนนี้ถึงไม่บอกอะไรผม ไม่ปรึกษาอะไรผมเลย ผมเป็นคนที่เพื่อนลดความวางใจในการพูดคุย การปรึกษาลงไปแล้วหรอ รึว่าความห่างไกล และระยะเวลา ทำให้ระยะห่างของความวางตัว ความวางใจมันลดลงไปรึเปล่า ผมเลยโทรศัพท์ไปหาเพื่อนผมคนนี้ อ๊ะ มีคนรับด้วย แต่ไม่ใช่คนนั้น แต่เป็นคุณแม่ของเพื่อนผม ซึ่งผมสนิทและคุ้นเคยกับครอบครัวนี้มากๆ ไปนอนค้างที่บ้านเค้าออกบ่อย ผมเลยคุยกับม่าม้า ขอให้คำนี้ละกัน อืมม จริงสิ คงต้องบอกก่อนว่า ผมได้ข่าวจากเพื่อนสนิทของผมอีกคนว่า เพื่อนผมคนนี้กำลังจะไปสวีเดนวันที่ 12 July นี้ไปตามหาความรักโดยที่ทิ้งครอบครัวของเค้า ทิ้งม่าม้า อาม๊า พี่สาวและน้องๆ และกิจการของทั้งครอบครัว ซึ่งเพื่อนผมเป็นคนดูแลทั้งหมดไปเพื่อไปใช้ชีวิตอยู่กะแฟนสาวของเค้า(ซึ่งก็เป็นเพื่อนผมอีกนี่แหละ)ที่สวีเดน

                                        ซึ่งโดยส่วนตัวผมไม่คิดเลยว่าการไปแบบนี้เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่เป็นสิ่งที่เพื่อนผมได้เลือกไปแล้ว ผมก็ได้พูดกับทั้งบ้านของเพื่อนผม พอผมฟังแล้วก็หดหู่แทนครอบครัวเค้าเลยล่ะ แต่สุดท้ายพวกผมซึ่งรวมถึงครอบครัวเพื่อนผมก็คิดได้ตรงกันว่า อาจจะเป็นสิ่งที่ดีก็ได้ที่เพื่อนผมทำแบบนี้ ให้เค้าลองไปพิสูจน์ในสิ่งที่เค้าวาดฝันเอาไว้ว่ามันตรงกับที่เค้าคิดรึเปล่า หากเราไม่ลองก็คงไม่รู้ว่ามันจะใช่มั้ย ผมถือความเชื่อนะครับว่า ทำลงไปแล้วต้องมานั่งเสียใจ ยังคงดีกว่าเสียใจที่ไม่ได้ลองทำนะครับ

                                       แต่ก็แปลกนะครับ บางช่วงเวลาเรื่องหลายๆอย่างมักเข้ามาพร้อมกัน ซึ่งก่อนหน้าที่ผมจะได้ข่าวของเพื่อนสนิทผม ซึ่งก็ยังคงเป็นช่วงเวลาที่ ฟ้าหม่น ฝนตกเบาๆ สม่ำเสมอ เช่นเคย ผมก็ได้รู้อะไรบางอย่างมา บางอย่างที่เหมือนมากระชากบางสิ่งที่เป็นก้อนเนื้อขนาดเทากำปั้นของคนเรา แต่สิ่งที่บังเกิดที่ผมได้รู้มานั้น มันมาช่วยสนับสนุนความเชื่อที่ผมเชื่อขึ้นมาจริงๆเลยล่ะ ผมเชื่อนะครับว่า บางสิ่งหากเราเริ่มทำมันด้วยความรู้สึกดีดี ไม่ว่าเวลาจะผ่านเนิ่นนานสักแค่ไหนก็ตาม สิ่งดีดีเหล่านั้นก็จะยังคงอยู่เสมอไป และสิ่งที่ผมได้ฟังได้รู้มานั้นยังคงทำให้ผมรู้สึกอีกได้ว่า หากเรารักสิ่งไหน หรือ ใครสักคน แล้วเราสามารถสัมผัสในความรู้สึกของเราได้จริงๆว่าเรารักสิ่งนั้น หรือ ใครคนนั้นจริงๆ ก็เพียงพอแล้ว ความรู้สึกของคนนั้นจะเป็นเช่นไรไม่สำคัญ ไม่ต้องการที่จะรับรู้ แค่เรารู้ว่าเราสัมผัสกับความรู้สึกได้ก็เพียงพอแล้ว เพียงพอแล้ว จริงๆ

I'm not a smart but I know what I feel..... that's enough